Broncano, ese público era tu público

Sorte que me durmín cando Santiago Abascal disertaba sobre muíños e placas solares na Revolta, con esa cara de non ter pajolera idea do que se está dicindo. A quen lle importa o que o líder de Vox pense sobre as enerxías renovables, se cando poida participar nun Goberno esixirá carteiras como Educación e Agricultura, para aplicar as súas políticas retrógradas e as súas tijeretazos con ben de fanfarria e sen excesivo sacrificio neuronal. Ou Defensa, para xurar bandeira todas as fins de semana. Que desatino, David Broncano. O mozo de ouro da televisión cometeu o peor pecado do horario de máxima audiencia, aburrir á ovellas, transformando o seu programa de entretemento nunha dorida entrevista tensa e confusa na que encima incorreu no peor pecado do xornalismo: falar máis que o interrogado. E peor, aínda que parecía imposible. Un misterio o empeño de invitar a políticos a espazos de humor, se son como o vinagre de Módena, que se apropian de todo o sabor para estragar calquera guiso.

A Revolta sen chistes, sen música, sen interrupcións. Sen Candea Peña, a Santiaga como en casa de seu. O seu presentador carismático farfullando e xustificándose, convencido do fracaso do experimento ata antes de empezar. A ultradereita esixiu levar o seu público á gravación, unha premisa inaceptable para o programa estrela da televisión pública española. Pero unha vez que se accede, Broncano, decepcionando aos invitados que xa estaban comprometidos e a quen se cancelou a entrada no último momento, automaticamente ese público é o teu público. Non de Abascal, teu. Han ir á túa casa, onde ti mandas e teslles que conquistar: é o espectáculo. O público soberano que non ha de render contas unha vez puxo o cu na butaca do teatro merécese unha carretada de mala baba e cuchufletas á conta do líder cavernícola ao que veneran. E se te pasas de listo e o invitado angústiase e apúpanche a ti, amólasche, o sacrificio vai no soldo. Non creo que ese público, por moi palmeiro que fóra, pasásello ben cun intercambio insípido, titubeante e reiterativo, onde o seu admirado caudillo só brillou porque suaba de calor (o cambio climático non existe) e pola ausencia dun adversario digno de tal nome. Tampouco merece servir de escusa para o deplorable resultado do programa: foi un churro porque os espectadores non estaban á altura. Mal público e peor votante, vaia por Deus.

Y qué pasa con la otra audiencia, la del sofá. Los seguidores que acompañaron a Broncano desde La Resistencia a La Revuelta, y a lo mejor de vuelta, si las encuestas no fallan. Debe tratarse de un colectivo ideológicamente diverso, pues suma millones. Tanto ellos como los ocasionales buscábamos una colisión inteligente contra la política que se dedica a vender soflamas de odio, y se las compran al por mayor. Por el contrario, nos propinaron una dosis de drama de izquierda acomplejada dando oxígeno a la caverna. Abascal no se hizo ningún daño, salió medio victorioso. Diría incluso que miraba con pena a su confundido anfitrión. Con lo fácil que parecía dejar en evidencia a ese vasco soso e indolente de ideas malvadas, “¿te consideras más machista o más racista?”, simplemente tirando de oficio, Broncano. Aún no han ganado las elecciones y ya les hemos entregado la alegría.

Fuente: Diario de Mallorca