Riazor, o barrio que se encarece mentres conserva a vida de sempre: "Non te sentes illado, pero tampouco estás no medio do bulicio"

Riazor xa non é aquel barrio que moitos coruñeses vían hai décadas como unha zona apartada do centro. As rúas que rodean o estadio e esténdense cara a Labañou e a terceira rolda convertéronse co tempo nunha das áreas máis cotizadas da Coruña. Un lugar tranquilo, próximo á praia e ao centro, onde aínda sobrevive certa vida veciñal que moitos residentes consideran xa difícil de atopar noutras partes da cidade. Pero esa tranquilidade e esa calidade de vida tamén trouxeron consecuencias: vivendas inaccesibles para moitos, sobre todo novas, menos comercio tradicional e un barrio que envellece aos poucos.

O actual Riazor naceu entre as transformacións urbanísticas do século XX. O segundo ensanche modificou por completo o antigo núcleo orixinal e o estadio municipal terminou de definir a contorna moderna do barrio. Ao seu ao redor creceron zonas como a Cidade Escolar ou as vivendas sociais do Carmen, mentres as rúas próximas ao paseo marítimo consolidábanse como unha das áreas residenciais máis valoradas da cidade.

"Cambiou todo", resume Santi Montero, veciño de Riazor desde hai 71 anos. Viviu toda a evolución do barrio. Desde unha zona "moito máis modesta" ata converterse nun dos lugares máis demandados para vivir na Coruña. "Cambiou moitísimo e para mellor", asegura.

Con todo, detrás desa mellora urbanística e da comodidade que describen os veciños aparece unha preocupación común: cada vez resulta máis difícil acceder ao barrio. "Está desorbitado", lamenta sobre os prezos Sandra Roco, que leva case dúas décadas vivindo na zona. "Non é nada fácil nin alcanzable vivir aquí". Para ela, a falta de xente nova ten unha explicación evidente: "Somos sobre todo persoas de 40 anos para arriba e maiores. Xente moi nova non hai".

A sensación repítese entre os residentes e comerciantes. Susana García, encargada dunha tenda de baños e grifería instalada no barrio desde fai dez anos, fala directamente de "prezos astronómicos". Desde o seu negocio observa como moitas vivendas pasan de pais a fillos porque comprar na zona resulta imposible para boa parte da poboación nova. "Ou herdas un piso ou necesitas uns soldos espectaculares", afirma.

O barrio mantén aínda unha imaxe residencial moi marcada. Apenas hai grandes promocións novas e predominan as rehabilitacións de edificios antigos. "A xente reforma os pisos familiares para quedar aquí", explica Susana. A razón principal segue sendo a mesma: a localización. Riazor ofrece proximidade ao centro, á praia e ao paseo marítimo sen sufrir o nivel de ruído ou saturación doutras zonas máis turísticas. "É un equilibrio perfecto", resume a comerciante. "Non te sentes illado, pero tampouco estás no medio do bulicio", indica.

Esa tranquilidade aparece constantemente nas conversacións cos veciños. Marina Blanco, residente desde hai 25 anos, describe especialmente a parte próxima á terceira rolda como unha zona "moi agradable". "Ten o imprescindible para o día a día e é moi cómoda", explica. Supermercados, farmacia, paseos e servizos básicos permiten manter unha rutina completamente de barrio.

Sandra tamén destaca esa vida cotiá próxima. "Non necesitas saír de aquí para nada", afirma. Pero ademais fala dunha relación veciñal pouco habitual noutros puntos da cidade. "Coñecémonos todos. Ás veces demasiado", comenta entre risas. "Se levas días sen aparecer, xa che preguntan onde estabas".

Riazor conserva aínda certa sensación de comunidade. Unha característica que varios veciños consideran cada vez máis difícil de atopar en barrios máis céntricos ou máis turísticos. Aínda que as xeracións foron cambiando, moitos residentes levan décadas vivindo nas mesmas rúas. "Imos envellecendo todos ao mesmo tempo e non nos damos conta", comenta Mariña.

O fútbol altera completamente esa calma varios días ao mes. O estadio de Riazor marca o ritmo do barrio desde hai décadas e os días de partido transforman o tráfico, o aparcadoiro e o movemento de persoas. "Está todo colapsado", resume Santi. As restricións de circulación e a dificultade para aparcar forman parte xa da rutina para quen vive xunto ao campo.

Non todos o sofren igual. Mariña apenas nota as limitacións porque accede á súa vivenda desde outra entrada da cidade. Aínda así, recoñece que moitos veciños si se queixan. "Sobre todo por non poder aparcar ou entrar facilmente". A pesar diso, a convivencia co estadio parece completamente asumida. "Se o Dépor sobe a Primeira e cortan máis rúas, non nos importa", asegura.

As críticas máis frecuentes non se centran tanto no fútbol como no mantemento urbano. Os veciños consideran que o barrio "podería estar bastante máis coidado". Sandra lamenta a sucidade nalgunhas zonas verdes e parques. "Está cheo de cacas e bastante sucio", denuncia. Susana amplía as queixas ao estado xeral das rúas. Fala de fochancas, beirarrúas deterioradas e falta de mantemento en plantas ou mobiliario urbano. "Está moi mellorable", afirma. Tamén recorda problemas de iluminación nalgunhas rúas durante anos. "Había zonas onde practicamente non se vía nada".

A seguridade xera opinións máis divididas. A maioría describe Riazor como un barrio tranquilo onde se pode camiñar sen medo. "Non ven incidentes", explica Santi. Sandra comparte esa percepción. Con todo, algúns veciños si notan cambios respecto ao pasado. Mariña asegura que agora sente máis inseguridade cando camiña soa de noite que hai anos. "Antes non tiña ningún medo e agora noto unha diferenza", explica.

Os comerciantes tamén falan do aumento de roubos en locais. Susana asegura que tanto negocios como veciños sufriron furtos nalgunha ocasión. Aínda así, diferenza claramente eses delitos dunha sensación real de inseguridade persoal. "Eu saio tranquila de traballar", afirma.

Outro cambio evidente afecta o comercio tradicional. Os veciños recordan un barrio con máis mercerías, quioscos e pequenos negocios de proximidade. Hoxe predominan moito máis a hostalería e algúns servizos concretos. "Cada vez queda menos pequeno comercio", lamenta Sandra.

Susana cre que Riazor perdeu parte desa identidade comercial que aínda conservan barrios como Monte Alto. "Aquí sacas hostalería e pouco máis queda", explica. Precisamente esa falta de comercio de proximidade aparece como unha das poucas carencias importantes que sinalan quen vive no barrio.

As zonas verdes tamén forman parte das reclamacións veciñais. Algúns residentes consideran que o barrio necesita máis espazos naturais e mellores áreas para mascotas. A pesar diso, o sentimento xeral continúa sendo positivo.

Poucos veciños falan de marcharse. Ao contrario. A maioría insiste en que Riazor segue sendo unha das mellores zonas da Coruña para vivir. Un barrio que creceu, revalorizouse e cambiou profundamente, pero que aínda intenta conservar a sensación de seguir sendo un barrio de toda a vida.

Beirarrúas rotas nun barrio de paseo

Pedro Méndez, presidente da asociación de veciños, define o barrio como unha das zonas "máis tranquilas" da Coruña, marcada polo paseo e a vida acougada. "É unha zona de andar, de paseo pola praia, non de moito balbordo", resume. Só os días de partido alteran a rutina de Riazor , especialmente en semanas sinaladas para o deportivismo. "Levamos días cun barullo tremendo", explica.

Máis aló do fútbol, asegura que apenas existen conflitos de convivencia e destaca que a seguridade non é unha preocupación importante para os veciños. O presidente veciñal si reclama melloras no mantemento e nalgúns servizos do barrio. Considera "insuficientes as zonas infantís actuais" e lamenta que proxectos prometidos para amplialas sigan pendentes.

Tamén critica o estado de limpeza e conservación das rúas. "Beirarrúas rotas, sucias e demais", denuncia. Aínda así, sinala que Riazor vive unha transformación coa llegada de familias novas a unha zona tradicionalmente envellecida e de nivel adquisitivo alto.